Invítame...

Hai pouco máis dunha semana presentei n'A Coruña o meu fillo audiopoético RE(C)VERSO. 

Desta volta estiven acompañada pola pintura de Olaya Naveira, que deseñou unha serie de debuxos inspirados nos poemas do disco, e argallou comigo a parte plástica do recital. 

Houbo de todo, desde liñas de poesía telefónica ata pitillos poéticos, pasando incluso por unha tarta de chocolate! pero sen dúbida o que houbo foi un ambiente do mellorciño, así que a todos e a cada un dos que viñestes... GRACIAS! Así dá gusto recitar. 

Un graciñas especial a O fogar do Lecer, por cederme tan agarimosamente o espazo; a Martiño, que tivo a ben coidar do son durante o recital; a Fran, por exercer marabillosamente de "azofaifo"; a Alba, por sacar fotos; a David, por gravar o espectáculo enteiro; a Christian por dedicarme un poema; e a Olaya, por tenderme a man durante o proceso dos debuxos e facer del algo puramente colaborativo cun resultado... impresionante. 

Déixovos cun par de imaxes, que seica valen máis ca mil palabras, mentres os versos nos van levando cara o próximo recital. Apertas sonoras!

Reverberando

Retomo hoxe a palabra, que deixara abandonada aquí durante demasiado tempo, para recoller e compartir os ecos que levan reverberando ó meu redor durante o último mes. 

RE(C)VERSO, ese proxecto que naceu hai xa un ano, non para de arrincarme sorrisos. Chéganme novas de que se está a escoitar nos coches, nos ordenadores, nos reprodutores de música... de que gusta e fai rir! E pra min non hai mellor cousa, gústame que vos guste, e gústame sobre todo pensar que hai alguén que comparte as miñas tolemias. 

O pasado 15 de novembro presentei o CD na Lila de Lilith. Foi un recital-proba-de-lume, e lonxe de queimarme quecín gracias ás mostras de apoio de todos @s que asististes, ristes, falastes, e mercastes o meu audiofillo. Introduciume o xenial Estevo González Azañón. Non o perdades de vista, non só polo seu traballo como actor senón tamén polo proxectiño que andamos argallando. Despois ceibei ó aire uns cantos versos, unhas tantas corcheas... pero o máis interesante foi o debate improvisado que puxo punto (e seguido) á xuntanza. Por todo isto, de novo GRACIAS.

Para @s que queirades saber máis a cerca de RE(C)VERSO, aquí vos deixo un par de ligazóns. Aquí podedes escoitar unha pequena entrevista que me fixeron hai tempo no Diario Cultural da Radio Galega, a partir do minuto 36:52. Hai pouco os compañeiros de O sombreiro de Merlín convidáronme a Radio Obradoiro a falar de RE(C)VERSO, poesía, música e palabra. Foi unha tarde ben divertida na que alternamos ataques de risa con cultura e críticas, e na que os poemas fluíron sen descanso entre as ondas. Neste podcast podedes escoitar o programa enteiro, non ten desperdicio. 

E como o ritmo non para, a vindeira semana estarei presentando de novo os audiopoemas n'A Coruña! Será o mércores 19 ás 20.30, na libraría O Fogar do Lecer. Sobra dicir que estades tod@s convidad@s!!

Apertas sonoras, vémonos nos versos

Espéciame

Unha celebración da sensualidade que agroma entre epiderme e pementa, entre as especias e a pel. 

Porque moitas veces amar e cociñar son sinónimos. 

Acompañamento recomendado: laranxa con canela. E chocolate.

RE(C)verso

Abrochen os cinturóns de seguridade, teñan visualizadas as saídas de emerxencia e preparen os seus oídos porque... RE(C)verso vai reverberar!

Hoxe sae á luz o proxecto de audiopoemas no que levo traballando todo este último ano. Trátase dunha recopilación de poemas con base sonora creada a partir de pequenos loops musicais, mesturados como pezas dun crebacabezas mediante un software de edición de audio. Algúns deles contan con música orixinal que compuxen ó piano, gravei e editei en estudio. O obxectivo foi lograr unha simbiose entre voz e música para que o resultado non fose só un poema musicado, senón unha unidade indisoluble na que ambas partes se complementasen, con entidade propia. Tamén, achegar a poesía a máis momentos da vida diaria, facer posible disfrutar dela ó camiñar pola rúa, polo campo, no coche, no ipod, no mp3... mesmo no Bershka. Foron moitas horas adicadas pero tamén moitas risas e sobre todo moita ilusión, así que podo dicir que o proceso non foi tan duro como divertido.

Desta vez non podo permitir que os agradecementos queden agochados ó final do rolo da película. En primeiro lugar, un gracias enorme a Xaime Fandiño (Fandi) por animarnos desde a materia de Expresión Sonora a experimentar cos podcast e a edición de son, xa que esa foi a isca que fixo prender a bombilla da inspiración que alumearía os primeiros "audiochismes". Graciñas tamén a Alba e Davide,  a primeira por convivir comigo e as miñas sobredoses poéticas, o segundo por facer de "muso" e crítico audio-literario (a ambos, en defintiva, pola amizade). Outro lote de gracias a tod@s @s amig@s (CAVs e demais familia), por rir comigo, apoiarme e apodarme celiaparraescritora (desta vez non enumero por non exceder o límite de caracteres, pero quérovos en cada letra). E gracias finalmente ós que escoitades, ós que sorrides, ós que escribides, ós que difundides... sabede que a cada palabra ou a cada click voso médrame o sorriso e a ilusión de seguir escribindo e inventando.

Un par de novas máis. RE(C)verso está dispoñible para descargar de balde na plataforma bandcamp, protexido por licenza creative commons. O enlace, AQUÍ. Paralelamente, xa teño no peto varias copias en versión tanxible e artesanal, con material adicional (novos audiopoemas e algunha sorpresiña máis) que poderedes comprar por só 5 euros. Estarán á venda nos recitais que vaia facendo, mais se queredes ir reservando algún, contactade comigo vía facebook ou comentando nesta páxina. 

Polo de agora, a presentación "oficial" de RE(C)verso está programada para o día 15 de novembro na librería Lila de Lilith, en Santiago de Compostela. Estades máis que convidad@s a asistir, por suposto, e compartir unha tardiña de versos, música e retranca! Publicarei por aquí, según vaian saíndo, novas datas. 

APERTAS SONORAS!

Slam Poetry e a poesía polbo á feira

Agora que o tempo vai revirado e o frío abofetea outono na cara con forza, ofrézovos un plato quente de sopa de letras, cargado das novidades máis fumegantes. 

O venres participei no Slam Arousa, un torneo poético moi apañadiño que Sther F. Carrodeguas tivo a ben organizar. Trátase dunha xuntanza aberta de recitadores que percorrerá a illa de Arousa, con paradas en Taragoña, Ribeira, Boiro e Vilagarcía. De cada torneo sairá elexido un gañador, que pasará á fase final galega e, se hai sorte, á estatal. 

Desta volta eu tiven sorte e fun nomeada gañadora! Así que mil graciñas ós que estivestes no Curral do Marqués, non por votar, senón por compartir unha noite de versos xenial. Descubrín voces marabillosas, cheas de pementa e azucre, raiba vermella, sexo entre letras, asubíos e gargalladas. Vémonos na próxima! Pola miña banda escoitáronse, malia que sen base sonora, o descapotable e o poema para escoitar en Bershka. É un puntazo notar que a retranca se contaxia e devolve sorrisos. 

E todo isto serviu para alimentar a miña crenza de que a poesía debe servirse como tapa nos bares, acompañando á cervexa e á conversa. Que non só está nos libros e nos auditorios, que presta máis cando a compartimos mirándoa ós ollos, de preto. Só así, lambéndoa, mastigándoa e convidando a todo o mundo á comida, deixará un saborciño gustoso nos oídos... e nos estómagos. Destas cousas, e algunhas máis, falo neste novo artigo para Letra en Obras: "Poesía polbo á feira".

Máis nada, eu sigo cociñando cousas, cando teña listo o próximo plato xa berrarei ben forte...
A COMER!!!

Metro

Quand surts per fer el viatge cap a Itaca

has de pregar que el camí sigui llarg

ple d'aventuras, ple de coneixences...

Praia da Barceloneta, setembro

Sigo navegando cara a Ítaca. Despois de tantas idas e venidas aprendín a ser funambulista sobre as vías do tren, a voar a cabeza por enriba de nubes e cidades. Para Ítaca non valen os mapas. Nin os manuais de instruccións, nin os "en caso de emerxencia chame ó..."

Ultimamente penso que a miña vida se parece moito a un longo corredor do metro. Unha fileira de luz ilumina o traxecto en cenital. Ós lados, muros comestos polo tempo e rabuñados por palabras que aspiran a apreixar algunha forma de permanencia ("Luis estivo aquí"). Entre as paredes, moita xente. Cada un cunha dirección nos pés e moitas veces outra distinta na mirada. De algún recuncho sae música de acordeón, unhas veces melancólica e outras vitalista, e unha voz reverberada besbexa melodías en idiomas incomprensibles. Ó longo do corredor hai moitas saídas, unha a cada lado. Cada dous pasos aparece unha, co seu respectivo corredor, co seu respectivo balbordo de xente, coa súa respectiva melodía.

E nunca sei cal coller... Ás veces asómome ata chegar ás vías, calculo a lonxitude do corredor, entenderei o idioma das cancións e as xentes? haberá saída?... E moitas veces, tamén, retrocedo e volvo ó corredor entral, tanteo uns pasos cara a outras vías, volvo atrás, a luz cégame os ollos...

Abofé que o camiño é longo, cheo de aventuras pero, sobre todo, cheo de coñecemento. Eu sigo navegando. Só espero dar coa miña saída, e chegar a tempo para coller o último tren, que é sempre o que marca o principio da nova viaxe. 

Salsipuedes

Ultimamente as boas novas veñen da man, coma as cereixas. E deixan un sabor igual de doce na lingua (disto ben sabía Kiarostami).

O caso é que este sábado recito en Pamplona. Idoia por un lado e Víctor Zegarra por outro acolléronme cos seus brazos de cereixa e tendéronme a man para que pegara un chouto cara á vella Iruña. E eu, como non son nada difícil de liar, aceptei a aperta. 

Será un recital dos que merecen a pena, ou polo menos o esforzo de facer o camiño ó revés desde Compostela. Nace o colectivo Salsipuedes, cunha aposta pola fusión das artes e a súa difusión fóra dos habituais circuítos pechados. Comezará a tardiña cunha exposición de escultura e pintura na praza de San José, no corazón de Navarrería. Das follas das árbores pendurarán poemas. Despois, Víctor e máis eu uniremos as nosas voces como cereixas. E a música pechará a noite resonando entre pedras e aplausos. 

Se alguén anda por ahí e se anima, benvid@ sexa! 

P.D.: e atentos porque á volta teño moitas novidades gardadas do peto... o apelido empeza por audio-, remata en -poemas e o nome responde ás iniciais CD. Seguiremos informando...

Verso a verso

... verso a verso, me enamoré de ti...

SECUENCIA FINAL- EXT./ DÍA: Praza da Quintana

(Sol de mediodía. Celia senta nas escaleiras da Quintana e pasea a mirada pola praza)

Si, chegou o día. Nalgún momento habería que despedirse da cidade que me namorou durante catro anos. O noso foi amor a primeira vista. Recén chegada, seduciume coas súas eternas mil e unha noites, levoume ós mellores bares e colocou música en cada recuncho para que fose creando a miña propia banda sonora ó camiñar. Logo viñeron os recitais, os filmes, as personiñas que foi poñendo no meu camiño, a chuvia, os apuntes e fotogramas, os amenceres sen peinar. Durante o terceiro ano mantivemos unha relación a distancia. Malia que Praga se convertiu na miña máis intensa amante, Compostela nunca desapareceu do interior do meu peito. Este último ano transcorreu entre a ledicia de volver á casa e a incerteza da que se adiviña próxima a abandonala. E baixo a Berenguela é ben sabido que o tempo flúe de maneira distinta... Estes catro anos esvaéronse no tempo que tarda unha caña en desaparecer do vaso. Pero abofé que bebimos a vida a grolos grandes. Compostela é esa bebida quente que nunca sacia. 

(Aparece un velliño de barba e sombreiro. Trémenlle as mans. Leva un libro. Párase diante de Celia e sorrí.)

- "Le dice la luna al sol, me tienes abandonada, yo que espero tu calor asomada en la ventana..."

(Continúa recitando palabras xa esquecidas)

- Te gusta la poesía?

(Intercambian algunhas palabras. A el trémenlle as mans. A celia a voz. El marcha)

De repente comeza a tocar jazzman, oculto trala súa negra máscara. Sona unha mestura de blues e bossa nova que enche de corcheas a praza. A Berenguela toca as doce. E nese momento sinto como Compostela ergue paseniño os seus brazos e me funde nunha aperta quente de pedra. 

"a Deus Rugando e co mazo dando"

Agosto foi un mes produtivo. En letras e fotogramas. Por iso setembro non coñece de depresión post-vacacional e preséntaseme como unha continuación de xullo. Non sei se é sorte ou enfermidade, o caso é que estiven estes meses cargadiña de proxectos. 

O último deles foi a realización dun booktrailer, xénero que comeza a despuntar por estas terras. Consiste na adaptación dos trailers cinematográficos ó campo da literatura, suxerindo así nun vídeo de curta duración a esencia principal dun libro. Neste caso, "Rugando", de Celia Díaz (celia nai). 

Foi un proxecto moi especial, xa que implicou a participación de toda a familia. Cunhas localizacións tan inmellorables como as da Casa Grande da Ferrería de Rugando, no fondo do Caurel, unha vella casa familiar e a axuda de pai, nai e irmá, rodar este booktrailer foi unha experiencia ben bonita e divertida. Recreamos entre luz de candeas o descubrimento duns antigos documentos sobre a arte da alquimia, emulamos a rodaxe dunha documental sobre as terras de Rugando... E isto, aderezado cunha banda sonora made in feita na casa e unhas cantas (moitas) horas de post-produción converteuse neste manxar audiovisual: 

Déixovos aquí o blog oficial do libro, onde atoparedes reseñas de prensa sobre o seu contido e máis información sobre a autora.

"A insoportable levidade do ser"... licenciado

Hoxe estrénome como "opinadora" no portal literario Letra en Obras. 

Desde o lanzamento do primeiro volume colectivo, 17 letras sen día, (recopilación de relatos de novas plumas, entre as que me atopo) Letra en Obras foise convertindo pouco a pouco nunha fiestra aberta que enche de aire fresco o panorama cultural galego. Palabras cargadas dese aire necesario para inflar os pulmóns da escrita actual, que xa comeza a despegarse da asfixia dos circuítos pechados. 

Artigos de opinión, novidades, entrevistas, certames, noticias... todo cabe nesta caixiña virtual de letras "en obras". Letras, por certo, ben heteroxéneas e variadas, de todos os tamaños e cores pero sempre cunha forma coidada á perfección. E sobra dicir que todas elas de lectura recomendada. 

O meu artigo deste mes relaciona ó escritor checo Kundera coa "insoportable" situación traumática post-licenciatura. Se che picou a curiosidade (ou o aburrimento) e tes uns minutiños pra ler, pica tamén AQUÍ. 

Volverei á carga tralas vacacións de agosto!