Volver

Contracampo

I-

A ansiedade era

poñer interrogacións a clarear en corda pita

e observar a traxectoria de cada pinga

precipitarse contra o cemento

a cámara lenta

antes

de que todo estoupase.

II-

Foi

un enxordecer das horas

unha certeza a cincelar o aceno

mentras fóra de cadro todo treme.

Foi corcheas ardendo nos pés

e un ritmo a tempo que xa non se detén

ó final do pentagrama

III-

Lembra

Ícaro

que a abrasión é a máis sedutora das saídas

que máis aló do sol se proxectan

átomos de po incandescente

butacas desde as que contemplarte en cenital

espellos extintos.

*propósito de aninovo... volver. encher de letras a paréntese

Vaga de calor

“Unha vaga de calor asolaga o noso país. O risco de incendios dispárase e xa foron postos en marcha os dispositivos de emerxencia...”

Unha vaga de calor.

Alerta vermella.

Helicópteros.

Cen hectáreas calcinadas e nós

avivando o lume

que devora o cuarto

Se Magritte fose poeta

Ceci n’est pas une pipe

Isto non é un poema

Ceci n’est pas une pipe

Isto non son eu

C’est la vie

Isto  es ti

que les

agora

A viva voz

Retomo a palabra que enmudeceu aquí dende hai ben tempo: a escrita. Ultimamente estiven máis audiovisual que literaria, e foi esmorecendo o manancial de tinta. Mais non é de escrita do que viña a falar, senón de voz. De palabra falada. 

Hai dous días tiven a oportunidade de publicar unha columna na versión impresa do diario Sermos Galiza, grazas a unha colaboración que mantén coa Asociación de Escritores en Lingua Galega. Trátase dun pequeno artigo de opinión arredor da calidez (e calidade) da voz. E di así:

A VIVA VOZ

Celia Parra Díaz

Somos contadores de historias. Levámolo no sangue. Desde as ateigadas ágoras ata as íntimas lareiras. A voz ten un aquel de proximidade e emoción que dificilmente o papel pode emular, que prende no recordo e deixa raíces. E nós sabémolo ben. Grazas a ese aquel, a oralidade foi durante moito tempo o método de transmisión de gran parte da nosa literatura: cantigas de amor, de escarnio e maldizer, alboradas, romances... Mais non só da lírica. Hai contos e lendas que foron pasando de xeración en xeración ó acubillo das noites de aldea. Porque non hai mellor papel que as orellas e os ollos ben abertos dos que escoitan falar ós avós.

É curioso que neste tempo dixital, no que as novas xiran arredor da morte do papel e a prensa escrita, no que se recibe con entusiasmo e recelo a aparición de novos soportes coma o e-book ou o iPad, esteamos en realidade volvendo ás orixes. Ultimamente estase producindo unha recuperación notable da voz falada. Abondan as sesións de conta contos ou os slams poéticos. Estes últimos, combates próximos á regueifa nos que varios poetas berran versos a viva voz. Sen imaxes, sen música, sen artificios. Tan só a tarima dun bar ou dun escenario e maila súa voz. Alén de achegar a poesía ó público e mesmo aumentar a súa aceptación, os slams lémbrannos que, neste tempo dixital, a gorxa é o aparello “analóxico” máis barato, efectivo e poderoso para espertar emocións. Tan só hai que limpar os oídos de ruído e, como fixo Ulises coas sereas, deixarse engaiolar.

Cuspe

Hei levantar a praia para enterrar o que queda de ti

Coma quen oculta

baixo os 2.000 euros de alfombra pakistaní mercada nos chinos

a suciedade da casa.

Así a aparencia triunfa de novo

sobre a dor.

E non é entroido mais gardo anacos de plástico

incrustados na pel,

cicatrices do que quixen ser

e doe

doe

doe pero esforceime e construín

un crebacabezas de ilusións e cemento

para facerme máis forte.

Levantei a pel e varrín

o que non

o que bágoas

o que negro.

Por iso agora

teño este sorriso tatuado e sangro

polas comisuras

estou feliz

estou fodidamente feliz

e ninguén poderá dicir

que  me afecta o tempo ou as lúas

os fracasos, que estés lonxe,

as facturas, a merda

baixo a alfombra,

porque teño un sorriso tatuado e formigón no peito.

Por iso mentres levanto a praia

e vai un sol radiante

un ceo lento e líquido

chanto a pala na túa gorxa e digo

SORRÍ

Se sienta a la mesa y escribe

Os libros existen porque alguén, malia todo, senta á mesa e escribe

Confianzas, Juan Gelman

“con este poema no tomarás el poder” dice

“con estos versos no harás la Revolución” dice

“ni con miles de versos harás la Revolución” dice

y más: esos versos no han de servirle para

que peones maestros hacheros vivan mejor

coman mejor o él mismo coma viva mejor

ni para enamorar a una le servirán

no ganará plata con ellos

no entrará al cine gratis con ellos

no le darán ropa por ellos

no conseguirá tabaco o vino por ellos

ni papagayos ni bufandas ni barcos

ni toros ni paraguas conseguirá por ellos

si por ellos fuera la lluvia lo mojará

no alcanzará perdón o gracia por ellos

“con este poema no tomarás el poder” dice

“con estos versos no harás la Revolución” dice

“ni con miles de versos harás la Revolución” dice

se sienta a la mesa y escribe

Creatividade e autoría na cultura do remix

Volvo ás andadas. Hai pouco re-abrín anaco de pantalla propio na web de Letra en Obras. Sempre é un impulso xenial para "obligarse" a escribir... e pensar. Facelo de forma consciente, constante, contundente. Como a arma de futuro que a literatura debe ser. 

Desde que naceu aló polo 2011, Letra en Obras mantense como fervedoiro de opinións, novas letras e información sobre literatura (e arredores) do que non deixan de xurdir cousas interesantes. Mergullarse na páxina é atopar entrevistas, reseñas, opinións, certames, reportaxes, relatos... e, sobre todo, voces que teñen moito que dicir. 

No caixón nada desastre de Opinións arremuíñanse desde Samuel L. Paris a Vidal (dos meus favoritos, hei recoñecer), pasando por Andrés Carrasco, Carla Capeáns, Albert Tortajada, Samuel Solleiro... e eu, incluso. 

Noutros artigos teño falado de Ítaca, do polbo á feira, de árbores ou da insoportable levidade do ser. Neste falo de Pitbull, da orixinalidade e do remix. O resultado de tal caótica mestura... aquí. 

Esperemos que a primavera me axude a florecer ideas... co que está chovendo, malo será. Seguiremos informando.