Cuspe

Hei levantar a praia para enterrar o que queda de ti

Coma quen oculta

baixo os 2.000 euros de alfombra pakistaní mercada nos chinos

a suciedade da casa.

Así a aparencia triunfa de novo

sobre a dor.

E non é entroido mais gardo anacos de plástico

incrustados na pel,

cicatrices do que quixen ser

e doe

doe

doe pero esforceime e construín

un crebacabezas de ilusións e cemento

para facerme máis forte.

Levantei a pel e varrín

o que non

o que bágoas

o que negro.

Por iso agora

teño este sorriso tatuado e sangro

polas comisuras

estou feliz

estou fodidamente feliz

e ninguén poderá dicir

que  me afecta o tempo ou as lúas

os fracasos, que estés lonxe,

as facturas, a merda

baixo a alfombra,

porque teño un sorriso tatuado e formigón no peito.

Por iso mentres levanto a praia

e vai un sol radiante

un ceo lento e líquido

chanto a pala na túa gorxa e digo

SORRÍ

Se sienta a la mesa y escribe

Os libros existen porque alguén, malia todo, senta á mesa e escribe

Confianzas, Juan Gelman

“con este poema no tomarás el poder” dice

“con estos versos no harás la Revolución” dice

“ni con miles de versos harás la Revolución” dice

y más: esos versos no han de servirle para

que peones maestros hacheros vivan mejor

coman mejor o él mismo coma viva mejor

ni para enamorar a una le servirán

no ganará plata con ellos

no entrará al cine gratis con ellos

no le darán ropa por ellos

no conseguirá tabaco o vino por ellos

ni papagayos ni bufandas ni barcos

ni toros ni paraguas conseguirá por ellos

si por ellos fuera la lluvia lo mojará

no alcanzará perdón o gracia por ellos

“con este poema no tomarás el poder” dice

“con estos versos no harás la Revolución” dice

“ni con miles de versos harás la Revolución” dice

se sienta a la mesa y escribe

Creatividade e autoría na cultura do remix

Volvo ás andadas. Hai pouco re-abrín anaco de pantalla propio na web de Letra en Obras. Sempre é un impulso xenial para "obligarse" a escribir... e pensar. Facelo de forma consciente, constante, contundente. Como a arma de futuro que a literatura debe ser. 

Desde que naceu aló polo 2011, Letra en Obras mantense como fervedoiro de opinións, novas letras e información sobre literatura (e arredores) do que non deixan de xurdir cousas interesantes. Mergullarse na páxina é atopar entrevistas, reseñas, opinións, certames, reportaxes, relatos... e, sobre todo, voces que teñen moito que dicir. 

No caixón nada desastre de Opinións arremuíñanse desde Samuel L. Paris a Vidal (dos meus favoritos, hei recoñecer), pasando por Andrés Carrasco, Carla Capeáns, Albert Tortajada, Samuel Solleiro... e eu, incluso. 

Noutros artigos teño falado de Ítaca, do polbo á feira, de árbores ou da insoportable levidade do ser. Neste falo de Pitbull, da orixinalidade e do remix. O resultado de tal caótica mestura... aquí. 

Esperemos que a primavera me axude a florecer ideas... co que está chovendo, malo será. Seguiremos informando. 

SLAM AROUSA

"Algún día os iPhones iranse ao carallo. A poesía NON"

Así arrincaba Sther F. Carrodeguas a final do Slam Arousa, que levou a poesía de bar en bar pola ría. E o sábado a Illa de Arousa foi por unhas horas o...

Alí xuntámonos todos para compartir música e voz. Foi un paraíso moi familiar, porque reuníu a todas  as persoas que fun coñecendo polo camiño, as "eslamistas" incondicionais. E tamén familiar porque "amiguei" con xente nova da que xa son totalmente fan. 

Houbo música con sabor contemporáneo (as improvisacións con efectos de Pablo Sax), con sabor  tradicional (o acordeón de Sabela) e con sabor a poema (o trío Pedro Campos-Sther-Sabela). E si, moitos versos dos que fan escachar de risa ou quedar coa boca aberta.

Aquí podedes ler unha crónica sobre como foi o recital. En breves, os rapaces da editorial Axóuxere subirán o vídeo que andiveron grabando durante a noite. E entrementres, un par de fotiños: 

Novoneyra en Nova York

Que sería de nós sen Ronseltz!!

Só direi que hoxe topei cunha escolma de Unicornio de cenorias que cabalgas os sábados e... alegroume o café. Pero moito. Retranca, surrealismo e risas a esgalla!

Deixo aquí un xenial remix do poeta do Caurel:

NOVONEYRA EN NOVA YORK

                    I

                   O poeta paga dez dólares nunha

                   gasolineira de Harlem por un

                   Cacaolat

Harlem dos negros fumes que ollan de Lonxe!
Eiquí síntese ben o pouco que vale un peso.

                    II
                    B.B. King ofrece un recital
                   desde o piso 122 do Empire
                   State Building

No bicarelo do bico do brelo
canta un home negro
no mesmiño
bicarelo do bico do brelo.

                  III
                  Novoneyra, reflexionando,
                  perde o taxi por non estar
                  atento.

Este taxi que pasa
¿é meu ou colleumo ela?

Día da poesía

Hoxe amencín entre páxinas.
Acubillados ó calor da colcha, tres poemas para celebrar o Día Mundial da Poesía.

(E máis un impresincindible, en vídeo:
                  MARÍA LADO E LUCÍA ALDAO)


WISLAWA SZYMBORSKA
En realidade cada poema
podería ter por título "Instante".

Chega unha frase
en tempo presente,
pasado e incluso futuro.

chega que calquera cousa
traída por palabras
renxa, reluza,
voe, nade
ou tamén garde
unha suposta inmutabilidade,
pero cunha sombra móbil;

chega que se fale
de alguén ao carón de alguén
ou de alguén ao carón de algo;

ou de Antón que ten tinta no tinteiro
ou xa non a ten;

ou doutros Antóns,
tintas e non tintas,
doutros cadernos
folleados polo vento;

chega se ao alcance da mirada
o autor coloca temporalmente montañas
e perecedoiros vales;
e se ante esta ocasión
menciona o ceo
só en aparencia eterno e estable;

se aparece debaixo da nam escritora 
quizais a única cousa
chamada cousa de alguén;

se negro sobre branco,
ou aínda que sexa en suposición
por un motivo importante ou insignificante,
son colocados uns signos de interrogación
e en resposta
se dous puntos: 



CRISTINA PERI ROSSI
Es bueno recordar -frente a tanto olvido-
que la poesía nos separa de las cosas
por la capacidad que tiene la palabra
de ser música y evocación,
además de significado,
cosa que permite amar la palabra infeliz
y no el estado de desdicha.
Todo lo cual podría no volver a ser dicho
si el lector
-tan desmemoriado como cualquier poeta-
recordara un poema de Joao Cabral de Melo Neto:
Flor es la palabra
flor, inscrita
como verso en el verso,
que leí hace años,
olvidé después
y hoy he vuelto a encontrar,
como tú, lector,
lectora,
haces ahora.



JOSE ÁNGEL VALENTE
Contemplo yo a mi vez la diferencia
entre el hombre y su sueño de más vida,
la solidez gremial de la injusticia,
la candidez azul de las palabras.

No hemos llegado lejos, pues con razón me dices
que no son suficientes las palabras
para hacernos más libres.
                                           Te respondo
que todavía no sabemos
hasta cuándo o hasta dónde
puede llegar una palabra,
quién la recogerá ni de qué boca
con suficiente fe
para darle su forma verdadera.

Haber llevado el fuego un solo instante
razón nos da de la esperanza.

Pues más allá de nuestro sueño
las palabras, que no nos pertenecen,
se asocian como nubes
que un día el viento precipita
sobre la tierra
para cambiar, no inútilmente, el mundo.



Propósito: deitarme con versos máis a miúdo. E prolongar día tras día a celebración. Entre as sabas. Entre páxinas.

Pizarnik

L'obscurité des eaux


Escucho resonar el agua que cae en mi sueño.
Las palabras caen como el agua yo caigo. Dibujo
en mis ojos la forma de mis ojos, nado en mis
aguas, me digo mis silencios. Toda la noche
espero que mi lenguaje logre configurarme. Y
pienso en el viento que viene a mí, permanece
en mí. Toda la noche he caminado bajo la lluvia
desconocida. A mí me han dado un silencio
pleno de formas y visiones (dices). Y corres desolada
como el único pájaro en el viento.


                                                                                   Alejandra Pizarnik

                                                               Ilustración: Paula Bonet

Rosalía e a porta verde

Este vai ser o domingo máis poético de todos os domingos. Por unha vez, as mañás de misa ou de resaca, as comidas na aldea e o ritmo lento das cidades quedarán en segundo plano. O día vestirase de letras, prenderemos 150 candeas sobre o lombo dun libro e celebraremos o recordo dun 24 de febreiro de 1837, no que as campás de Bastabales repenicaron polo nacemento dunha muller especial: Rosalía de Castro. 

Rosalía, poeta nosa, da que sobran xa as descricións. Muller e escritora, ou viceversa, que lonxe de afogar nos choros (como moitos ousaron dicir durante un tempo) cantoulle ó amor e á saudade, á terra e á emigración, á inxustiza e á opresión, á muller e á sociedade galega. Este ano cúmplese o 150 aniversario da publicación dunha das súas grandes obras: "Cantares Gallegos". 

Malia que a súa presenza é tanxible durante todo o ano, arredor desta data edifícanse varios actos conmemorativos que teñen por obxectivo lembrar, celebrar, difundir e arroupar a figura de Rosalía, vital nas nosas letras. Ademais de iniciativas privadas, súmanse á festa da palabra centros educativos de todo o país, concellos, bibliotecas... A axenda da AELG (Asociación de Escritores en Lingua Galega) recolle boa parte deles.

O centro Ágora d'A Coruña acollerá este sábado ás 19h un recital colectivo sobre Rosalía, organizado pola AELG. Alí estarei eu recitando con toda a ilusión do mundo versos desta gran muller. Escollín tres poemas de Cantares Gallegos e Follas Novas cos que Rosalía berrou hai anos consignas que andamos nós agora a repetir pola rúa. Triste exemplo.

Ademais diso, esta fin de semana tan chea de letras reunireime de novo cos amigos d'A porta verde do sétimo andar, aqueles que me tenderon a man a primeira vez que recitei n'A Coruña. Para os que queirades unirvos ó "coche de liña", estas serán as paradas do sábado: 

- Ás 13.30h realizaremos un "Desembarco poético" na librería A Librería de Cambre. 

- Ás 20h estaremos na librería A lus do Candil de Arteixo 

Medo me dá tanto verso xunto, en realidade adoito ser un desastre coas datas e os transportes, así que se vedes que o tráfico colapsa de letras as estradas, se se me cruzan as liñas e me perdo no camiño... seguide a liña de puntos suspensivos. Agárdovos ó final da estrofa. Enfiamos rima e arrancamos.

Anuncios por palabras

ANUNCIOS POR PALABRAS

Búscase poeta

boa remuneración

Importante multinacional busca poeta en prácticas para o departamento de contabilidade. As súas tarefas serán versificar facturas e recitar mensualmente os orzamentos para presentárllelos ó equipo directivo.

Requisitos:

- boa presenza

- experiencia mínima de 2 poemarios demostrables

- nivel avanzado de inglés

- flexibilidade métrica 

- imprescindible poder firmar convenio de prácticas coa universidade ou centro escrito

- dominio de ferramentas informáticas coma o papel e o bolígrafo

             (coñecementos de ordenador serán altamente valorados)

Así o meu corpo sen ti

Erguerse cedo, moi
cedo a mañá dun sábado
o inverno
afía os cantos dos edificios
despoboa de pasos as beirarrúas
          a cidade
atravesa o último limiar do soño.

E neste western metropolitano
non hai rodas de herba seca que rachen a tensión
apenas o eco dun suicidio ó lonxe    borrachos
 baténdose en duelo á porta dos bares
o silencio dunha lei
         que aínda dorme.

É difícil facerse paso entre o aire
aínda non viñeron os coches reactivar o sangue
hai semáforos que palpitan
por non se sabe quen
                             coma autómatas
como un xeito estraño de resistencia.

Así abrasa a ausencia na cidade.

              Así o meu corpo sen ti.